تبليغاتX
رها

رها

 

عمر این وبلاگ هم تموم شد

 

در کمال احترام

تقدیم شد به :

" سید داود مدنی "

 

 

یا علی

 

 

+ نوشته شده در یکشنبه 24 مهر1390 11:10 توسط الناز


 

زمان !

ای دزدی که همه ی چیزهای شیرین را

از آن خود میکنی

این را هم به فهرستت اضافه کن

او روزی از روزهای پاییز

به من گفت :

" دوستت دارم "

 

+ نوشته شده در شنبه 23 مهر1390 13:50 توسط الناز |


 

 

سلام دنیا !

                   من اومدم !

 

+ نوشته شده در پنجشنبه 14 مهر1390 18:0 توسط الناز |


 

ما کاروان ساغر و چنگیم

لولیان چنگمان افسانه گوی زندگیمان

زندگیمان شعر و افسانه

ساقیان مست مستانه ...

 

                                          " اخوان عزیز "

 

+ نوشته شده در پنجشنبه 14 مهر1390 11:34 توسط الناز |


 

برگ هایش زرد، اما نه خشک

پاییز ، تازه از راه دیدار تو رسیده بود

سرآسیمه ، سرگشته ، سرمست ...

بی باک و لاابالی

نگاه از چشم من می دزدید

برگ هایش سرخ ، اما نه سرد

راست بگو !

بوسیده بودی اش ، مگر نه ؟

 

                                                        " سیروس جمالی "

 

+ نوشته شده در دوشنبه 11 مهر1390 12:37 توسط الناز |


 

قایقی خواهم ساخت
خواهم انداخت به آب.
دور خواهم شد از این خاک غریب
که در آن هیچ کسی نیست که در بیشه عشق
قهرمانان را بیدار کند.

قایق از تور تهی
و دل از آروزی مروارید،
همچنان خواهم راند
نه به آبیها دل خواهم بست
نه به دریا پریانی که سر از آب بدر می آرند
و در آن تابش تنهایی ماهی گیران
می فشانند فسون از سر گیسوهاشان

همچنان خواهم راند
همچنان خواهم خواند
«دور باید شد، دور.
مرد آن شهر، اساطیر نداشت
زن آن شهر به سرشاری یک خوشه انگور نبود
هیچ آئینه تالاری، سرخوشیها را تکرار نکرد
چاله آبی حتی، مشعلی را ننمود
دور باید شد، دور
شب سرودش را خواند،
نوبت پنجره هاست.»
همچنان خواهم راند
همچنان خواهم خواند

پشت دریا شهری ست
که در آن پنجره ها رو به تجلی باز است
بامها جای کبوترهایی است، که به فواره هوش بشری می نگرند
دست هر کودک ده ساله شهر، شاخه معرفتی است
مردم شهر به یک چینه چنان می نگرند
که به یک شعله، به یک خواب لطیف

خاک موسیقی احساس تو را می شنود
و صدای پر مرغان اساطیر می آید در باد

پشت دریا شهری ست
که درآن وسعت خورشید به اندازه چشمان سحرخیزان است
شاعران وارث آب و خرد و روشنی اند.

پشت دریاها شهری ست!
قایقی باید ساخت .

                                                      

                                                    " سهراب عزیز "

 

+ نوشته شده در دوشنبه 11 مهر1390 10:40 توسط الناز |


 

مأمنا !

باز کن در

دست بر دهانم می گذارم

که بماند نامت     همیشه در من

که بماند نامت     همیشه با من.

 

هاتفا !

صدا کن مرا با گلوی من

نگا کن مرا با دو چشم من

که در من نمانده چیزی

                                    جز تمام ِ تو

که من رفته ام دورتر از دیده ها ،

منزلی گرفته ام کنار راه

راهی که پیچیده در عشق تو.

 

نسیما !

می دوی در پیرهنم که تویی

تنگ است جهان تنم که در پیرهنم

هفت آسمانِ در دست تو

اینجاست ، در پیرهنم

                                    که آورده ام دوباره به باغ ِ تو

 

در باز کن در ،

                       به باغ خود آمدم باز.

 

                                                               " هیوا مسیح "

 

پ.ن:

 

 

+ نوشته شده در شنبه 9 مهر1390 22:10 توسط الناز |


 

من هم مثلِ شما
نازکتر از گُل وُ
ناگفته‌تر از سکوت،

بسیار شکسته‌ام...


آدم وقتی خیلی تنهاست
اول آرام‌آرام با خودش حرف می‌زند،
بعد ... بی آنکه همسایه‌ای بفهمد
شروع می‌کند به خواندنِ یک آوازِ خیلی دور،
خودش می‌داند این حرف‌های نزدیک به دُرُشتیِ دریا
ممکن است برای فانوسِ شکسته‌ی ساحلی
مشکل و معنای پوشیده‌ای پیش بیاورد،
اما باز می‌خواند، می‌خواند، بلند هم می‌خواند


و من چقدر بی‌چراغ
از همین کوچه‌های خاموشِ‌ ناآشنا گذشتم وُ
یک شیرِ پاک خورده نبود
که مرا به اسمِ‌ کوچکِ خودم از خوابِ گریه بخواند
بگوید هی گهواره به دوشِ بی‌منزل
تو هم انگار یک اتفاقی برایت افتاده است
که این همه از خواندنِ دوباره‌ی دریا ... خسته نمی‌شوی


خدایا پروانه‌ی بی‌پناهِ این پسینِ بی‌شقایق را
شبی، فقط یک شبِ امشب آیا
خیالِ بی‌اعتمادِ بوته‌ی خاری کجاست؟
پس چرا این همه پنجره از بیمِ باد
باز است وُ
هوای هیچ پرده‌ی تاریکی ... تکان نمی‌خورد!؟


من می‌ترسم
تمامِ ترسِ من از دانستنِ قیمتِ حقیقتی‌ست
که به این همه شکستنِ گل وُ
در بستنِ سکوتِ بی‌ساحل و ستاره نمی‌ارزد


من می‌بینم
این ابرِ عزایی که آسمان
تَنگِ به این غروبیِ دریا ... تن کرده است،
چه‌ها که در پَرده‌ی ناتمامِ این ترانه خواهد خواند


یادتان باشد
پلک و پیراهن دیدگان شما را نیز
به قامتِ دریا ندوخته‌اند،


منِ تشنه هم دیگر
از هیچ کسی حتی
انتظارِ باران که هیچ،
توقعِ یک پیاله‌ی شکسته نیز
از خواب دریا نخواهم داشت!

 

 

                                                         " سید علی صالحی "

 

+ نوشته شده در پنجشنبه 31 شهریور1390 12:26 توسط الناز |


 

می بویم گیسوانت را

تا فرشته ها حسودی کنند.

 

شانه می زنم موهایت را

تا حوری ها سرک بکشند از بهشت

برای تماشا.

 

شعر می گویم

برای تو

تا کلمات کیف کنند

مست شوند

مست ...

 

                                                            " مصطفی مستور "

 

پ.ن:

 

+ نوشته شده در یکشنبه 27 شهریور1390 13:34 توسط الناز |


 

 

کم‌کم تفاوت ظریف میان نگه‌داشتن یک دست
و زنجیر کردن یک روح را یاد خواهی گرفت.

این‌که عشق تکیه‌کردن نیست
و رفاقت، اطمینان خاطر.

و یاد می‌گیری که بوسه‌ها قرارداد نیستند
و هدیه‌ها، عهد و پیمان معنی نمی‌دهند.

و شکست‌هایت را خواهی پذیرفت
سرت را بالا خواهی گرفت با چشم‌های باز
با ظرافتی زنانه و نه اندوهی کودکانه

و یاد می‌گیری که همه‌ی راه‌هایت را هم‌امروز بسازی
که خاک فردا برای خیال‌ها مطمئن نیست
و آینده امکانی برای سقوط به میانه‌ی نزاع در خود دارد

کم کم یاد می‌گیری
که حتی نور خورشید می‌سوزاند اگر زیاد آفتاب بگیری.

بعد باغ خود را می‌کاری و روحت را زینت می‌دهی
به جای این‌که منتظر کسی باشی تا برایت گل بیاورد.

و یاد می‌گیری که می‌توانی تحمل کنی...
که محکم هستی...
که خیلی می‌ارزی.

و می‌آموزی و می‌آموزی

با هر خداحافظی
یاد می‌گیری...!

 

                                                    "خورخه لوییس بورخس"

 

 

+ نوشته شده در یکشنبه 20 شهریور1390 12:11 توسط الناز |


 

 

پنجره را باز کن به کوچه ء متروک

نوری بتابد به روی کاشی درگاه ...

تا آنکه خسته است

غبار ره از تن پاک کند

در ژرف برکه های گم ماه !

 

                                                          " نمیدانم که "

 

 

+ نوشته شده در جمعه 18 شهریور1390 10:40 توسط الناز |


 

چه اقبال بلندی داشتم

که تو ،

ماه ِ آسمان شدی و

به ایوان خانه ام افتادی.

 

حالا شب که می شود

دفتر و زیر سیگاری ام را به ایوان می آورم،

چشم به تلالو ات می دوزم

و یک دل ِ سیر

می نویسمت.

 

                                                      " امیر آقایی "

 

 

+ نوشته شده در چهارشنبه 16 شهریور1390 13:39 توسط الناز |


 

از کنار هر دری که می گذرم

خیال ساده می کنم که گوشه اش

هنوز به دعوت تنهایی ام باز است ...

 

امروز هم

                خبری از شاید ِ آغوشت نیست ...

 

                                                                 " سیروس جمالی "

 

+ نوشته شده در چهارشنبه 16 شهریور1390 13:12 توسط الناز |


 

ای صبا نکهتی از خاک ره یار بیارنکته​ای روح فزا از دهن دوست بگوتا معطر کنم از لطف نسیم تو مشامبه وفای تو که خاک ره آن یار عزیزگردی از رهگذر دوست به کوری رقیبخامی و ساده دلی شیوه جانبازان نیستشکر آن را که تو در عشرتی ای مرغ چمنکام جان تلخ شد از صبر که کردم بی دوستروزگاریست که دل چهره مقصود ندید ببر اندوه دل و مژده دلدار بیارنامه​ای خوش خبر از عالم اسرار بیارشمه​ای از نفحات نفس یار بیاربی غباری که پدید آید از اغیار بیاربهر آسایش این دیده خونبار بیارخبری از بر آن دلبر عیار بیاربه اسیران قفس مژده گلزار بیارعشوه​ای زان لب شیرین شکربار بیارساقیا آن قدح آینه کردار بیار

 

 

+ نوشته شده در چهارشنبه 16 شهریور1390 12:56 توسط الناز |


 

آموزگار نیستم
تا عشق را به تو بیاموزم

ماهیان نیازی به آموزگار ندارند
تا شنا کنند
پرندگان نیز آموزگاری نمی خواهند
تا به پرواز در آیند
شنا کن به تنهایی
پرواز کن به تنهایی

عشق را دفتری نیست
بزرگترین عاشقان دنیا
خواندن نمی دانستند...!

                                                             
                                                               " نزار قبانی "

 

 

پ.ن: غزل کوچهء ما قلندرای پیر عاشق که اینه

                              فکر تازه عاشق پیاده باش ... ما که سواریم مارو باش !

 

 

 

+ نوشته شده در چهارشنبه 2 شهریور1390 14:34 توسط الناز |


 

همین که باد

بیاید و بگذرد

از کنار پنجره ام

با بویی

یا آوازی از دور،

مرا بس

از این همه بادهای جهان.

 

همین که ابر دور شود

تا یک لحظه ماه را ببینم

مرا بس

از این همه نور بیکران.

 

همین که نگاهم کند

این پرنده که آرام

نشسته بر تاک پشت پنجره ام

وقتی عاشقانه نگاهش می کنم،

مرا بس

از این همه نگاه ِ پریشان

که می بینم هر صبح

                            تا غروب.

 

                                                       " هیوا مسیح "

 

+ نوشته شده در سه شنبه 1 شهریور1390 15:59 توسط الناز |


 

یک روز در من زاده شدی

اما هزار سال پیرامونم خواهی زیست

 شاید تا ابد ...

 

خوبِ من !

عشق ما عادت نبود 

حالا چگونه به این اوقات بی تو عادت کنم ؟؟؟

 

سرم را بالا می گیرم

بغضم را فرو می خورم

و از لحظه ها سرسری میگذرم 

بغضم را فرو می خورم و به فردا می اندیشم

                                         به فردایی که از آن ما باشد

 

خوب من !

               تو دلتنگ نباش

                                   دلتنگیها سهم من

اندوه و دغدغه سهم من

اجبار ندیدن و نشنیدن سهم من

اما زیستن سهم تو باشد

 

خوب من ! میدانی !

عشق ما عادت نبود

                          که به این اوقات بی تو ...

                                                     بتوانم که عادت کنم !

 

                                                                          " امیر آقایی "

 

پ.ن:

 

 

 

+ نوشته شده در پنجشنبه 13 مرداد1390 12:46 توسط الناز |


 

فقط هفده ساعت گذشته

اما نگاه کن

انگار هزار سال دور بوده ام.

 

کار من دیگر از سیگار و ساعت و سلامت باشی گذشته

من دلتنگ شده ام

درست مثل کلاغ سیاه زمستان سرد

که بر شاخه پیرترین درخت این حوالی

دلتنگ پنجره های باز تابستان است.

 

باور کن

برای تو ثانیه ثانیه

برای تو ساعت ساعت

برای تو این همه کبریت

این همه دود حلقه حلقه شده

 

تو را به جان پرندگان آسمان همین فصل

تا هفده مان هجده نشده برگرد.

آخر پای کدام نماز و نیاز جا مانده ای؟

 

هی می خواهم داد بزنم

هی می خواهم گریه کنم

می خواهم این ساعت ها برای همیشه بخوابند

درست حدود هشت و نیم

و من اولین سیگار را خاموش نکرده

تو

کبریت روشن دومین سیگار باشی.

 

                                                                " امیر آقایی "

 

 

پ.ن: این حال من بی توست ...

 

 

+ نوشته شده در چهارشنبه 12 مرداد1390 14:32 توسط الناز |


 

چرا اخم می کنی ؟

مگر می شود تو را از یاد برد ؟!

می دانی هنوز هم

" شاه نشین چشم من تکیه گه خیال توست "

کاری

به جمله های بی فاعل این روزهایمان نداشته باش

هنوز هم

                " جای دعاست شاه من "

بی شک

                " بی تو مباد جای تو ... ! "

 

                                                                       " الناز خوشدل "

 

 پ.ن :

 

این سطرها را برای تو می نویسم

با هیچکس

حتی کلامی از آن را فاش مکن !

 

فرصت کم است

دیدار ما

            کنار همان اقیانوس ...

 

+ نوشته شده در شنبه 8 مرداد1390 2:14 توسط الناز |


 

می دانم حالا سالهاست که دیگر هیچ نامه ای به مقصد نمی رسد

حالا بعد از آن همه سال ،

آن همه دوری ،

آن همه صبوری

من دیدم از همان سر صبح آسوده  

هی بوی بال کبوتر و نای تازه ی نعنای نو رسیده می آید

پس بگو ،

قرار بود که تو بیایی و من نمی دانستم.

دردت به جان بیقرار پر گریه ام

پس این همه سال و ماه ساکت من کجا بودی؟

حالا که آمدی  

حرف ما بسیار ، وقت ما اندک، آسمان هم که بارانیست...

به خدا وقت صحبت از رفتن دوباره و دوری از دیدگان دریا نیست

سر به سرم میگذاری

ها ؟!

می دانم که می مانی 

پس لااقل باران را بهانه کن.

دارد باران می آید.

مگر میشود نیامده باز   

به جانب آن همه بی نشانی دریا برگردی؟

پس تکلیف طاقت این همه علاقه چه میشود؟

تو که تا ساعت این صحبت ناتمام تمامم نمی کنی ... ها؟!

 

باشد گریه نمی کنم

گاهی اوقات هر کسی از احتمال شوقی شبیه همین حالای من هم به گریه می افتد.

چه عیبی دارد ؟

اصلا" چه فرقی دارد؟

 

هنوز باران می آید

هنوز هم میدانم هیچ نامه ای به مقصد نمی رسد .

حالا کم نیستند، اهل هوای علاقه و احتمال

که فرق میان فاصله را تا گفتگوی گریه می فهمند.

فقط  وقتشان اندک و حرفشان بسیار و آسمان هم که بارانیست...

 

آن روز نزدیک به جاده ای از اینجا دور

دختری کنار نرده های نازک پیچک پوش

هی مرا می نگریست

جواب ساده اش به دعوت دریا دیدگان

اشاره ی روشنی شبیه نمی آیم تو بود

مثل تو بود و بعد از تو بود

که نزدیکتر از یک سلام پنهانی

مرا از بارش نابهنگام بارانی بی مجال  خبر داد و رفت

آن روز غروب من از نور خالص آسمان بودم

هی آوازت داده بودم بیا                  

یک دم انگار برگشتی نگاهم کردی

جز من کسی ترا ندیده بود.

تو بوی پروانه در سایه سار یاس می دادی.

یادت هست؟ زیر طاقی بازار مسگران

کبوتر بچه ی بی نشانی هی پر پر می زد

ما راهمان را گم کرده بودیم... ری را.

یادت هست من با چشمان تو

اندوه آزادی هزار پرنده ی بی راه را       

گریسته بودم و تو نمی دانستی.

 

حوصله کن ری را،

خواهیم رفت اما خاطرت باشد

همیشه این تویی که می روی      

همیشه این منم که می مانم !

 

دیدی،

دیدی شبی در حرف و حدیث مبهم بی فردا گمت کردم ؟

دیدی در آن دقایق دیر باور پر گریه گمت کردم ؟

دیدی آب آمد و از سر دریا گذشت و تو نیامدی ؟

 

آخرین روز خسته ،

همان خدا حافظ آخرین ، یادت هست؟

 

راستی هیچ می دانی من در غیبت پر سوال تو چقدر ترانه سرودم

چقدر ستاره نشاندم

چقدر نامه نوشتم که حتی یک خط ساده هم به مقصد نرسید؟

رسید ،

اما وقتی که    

دیگر هیچ کسی در خاموشی خانه

خواب باز آمدن مسافر خویش را نمی دید.

 

در غیبت پر سوال تو

آن انار خجسته بر بال حوض ما خشکید

حالا بیا به بهانه ای   

تمام شب مغموم گریه را

از آواز نور و تبسم ستاره روشن کنیم

 

من به تو از خواب های آینه اطمینان داده ام، ری را.

 

سر انجام یکی از همین روزها   

تمام قاصدک ها ی خیس پژمرده از خواب خار زار

به جانب بی بند آفتاب و آسمان بر می گردند.

 

تو هی زلال تر از باران

نازک تر از نسیم   

دل بیقرار من، ری را

رو به آن نیمکت رنگ و رو رفته  همان ایستگاه پنج شنبه

همانجا نزدیک به همان همیشه ی رفتن.

 

اگر می آمدی ، می دانستی    

که من ری را،

من البته آن شب آمدم

آمدم     حتی تا همان کاشی لب لعابی آبی

اما

جز فال روشنی از راز حافظ و عطر غریبی از گیسوی خیس تو با من نبود .

 

آمدم ، در زدم ، بوی دیوار و دل دل آبی دریا می آمد،

نبودی و هیچ همسایه ای انگار ترا نمی شناخت،

دیگر از آن همه کاشی   

هیچ نشانه ای نبود.

 

آه اگر بمیرم این لحظه                  

چه کبوترانی که دیگر از بالای آسمان به بام حرم باز نخواهند گشت

ری را جان ،

میان ما مگر چند رود گل آلود پر گریه می گذرد

که از این دامنه تا آن دامنه که تویی       

هیچ پلی از خواب پروانه نمی بینم.

 

****

 

دیر آمدی درست

پرستار پروانه و ارغوان بوده ای درست

مراقب خوانا ترین ترانه از هق هق گریه بوده ای درست

راز دار آواز اهل باران بوده ای درست

خواهر غمگین ترین خاطرات دریا بوده ای درست

اما از من و اندوه پر سینه ، بی خبر چرا؟

 

آه که چقدر سر انگشت خسته بر بخار این شیشه کشیدم

چقدر کوچه را تا باور آسمان و کبوتر

تا خواب سر شاخه در شوق نور

تا صحبت پسین و پروانه پائیدم

                                                و تو نیامدی

دیگر سراغت را

از نارنج رها شده در پیاله ی آب نخواهم گرفت

دیگر سراغت را از ماه، ماه درشت و گلگون نخواهم گرفت

دیگر سراغت را از گلدان شکسته بر ایوان آذر ماه نخواهم گرفت

دیگر نه خواب گریه تا سحر،

نه ترس گم شدن از نشانی ماه،

دیگر نه بن بست باد و نه بلندای دیوار بی سوال ...

 

من ،

همین من ساده

باور کن  

برای یکبار برخاستن هزار هزار بار فرو افتاده ام.

 

دیگر می دانم   

نشانی ها همه درست،

کوچه همان کوچه ی قدیمی

و کاشی همان کاشی شب شکسته ی هفتم،

خانه همان خانه و باد که بی راه است.

 

ها ری را،

می دانم

می دانم همه ی ما جوری غریب ،

ادامه ی دریا و نشانی آن شوق پر گریه ایم.

گریه در گریه، خنده به شوق.

نوش ... نوش ... لا جرعه ی لیالی ...

 

در جمع من و این بغض بی قرار

جای تو خالی ...

                                                              " سید علی صالحی "

 

+ نوشته شده در سه شنبه 28 تیر1390 13:2 توسط الناز |


 

یاد باد آنکه نهانت نظری با ما بود ...

 

 

+ نوشته شده در چهارشنبه 22 تیر1390 8:45 توسط الناز |


 

روزی از همین روزها خواهم نشست

کنار هزاران هزار مثل خودم خسته ...

در شتاب باران قطره خواهم شد

غبار خواهم شد بر سالیانِ آینه

در همهمهء پاییز، برگ خواهم شد

موج خواهم شد در زمزمهء دریا

و

     جمله ای خواهم شد، هنوز مانده در دلت

و تو را به خاطر ِ دیگر نگفتن ام

همیشه خواهم بخشید

... دیگر در انتهای شعر من نیا !

جای دلگیری ست !

 

                                                             " سیروس جمالی "

 

+ نوشته شده در سه شنبه 21 تیر1390 10:27 توسط الناز |


 

اینجا در چه کاری دخترک

با این گلهای تازه چین ؟

 

اینجا در چه کاری دوشیزه

با این گلهای رو به پژمردگی ؟

 

اینجا در چه کاری بانوی زیبا

با این گلهای خشکیده ؟

 

اینجا در چه کاری بانوی سالمند

با این گلهای رو به مرگ ؟

 

چشم در راه سردار فاتح ام.

 

                                                                                       " ژاک پره ور "

 

 

پ.ن : حکایت ماست !

 

 

+ نوشته شده در دوشنبه 20 تیر1390 17:26 توسط الناز |


 

پیش از اینت بیش از این اندیشه عشاق بودیاد باد آن صحبت شب​ها که با نوشین لبانپیش از این کاین سقف سبز و طاق مینا برکشنداز دم صبح ازل تا آخر شام ابدسایه معشوق اگر افتاد بر عاشق چه شدحسن مه رویان مجلس گر چه دل می​برد و دینبر در شاهم گدایی نکته​ای در کار کردرشته تسبیح اگر بگسست معذورم بداردر شب قدر ار صبوحی کرده​ام عیبم مکنشعر حافظ در زمان آدم اندر باغ خلد مهرورزی تو با ما شهره آفاق بودبحث سر عشق و ذکر حلقه عشاق بودمنظر چشم مرا ابروی جانان طاق بوددوستی و مهر بر یک عهد و یک میثاق بودما به او محتاج بودیم او به ما مشتاق بودبحث ما در لطف طبع و خوبی اخلاق بودگفت بر هر خوان که بنشستم خدا رزاق بوددستم اندر دامن ساقی سیمین ساق بودسرخوش آمد یار و جامی بر کنار طاق بوددفتر نسرین و گل را زینت اوراق بود

+ نوشته شده در دوشنبه 20 تیر1390 16:20 توسط الناز |


 

 

پيش از آنكه در اشك غرقه شوم

 

چيزی بگو

 

                      هر چه باشد ...

 

 

خامش منشين خدا را

 

پيش از آنكه در اشك غرقه شوم

 

                                          از عشق چيزی بگو ...

 

                                                                      " شاملو "

 

پ.ن: دلتنگم

 

+ نوشته شده در سه شنبه 14 تیر1390 10:26 توسط الناز |


 

راهی را که روزی

با هم به شتاب رفته بودیم

حالا به تنهایی باز می گردم

اما این بار

آهسته تر از همیشه

 

حرف هایی از سر زبانت راه افتاده است

که باید تا ندیده اند

بردارم و به خانه ببرم،

بعضی را یک بار فریاد

بعضی را چند بار زمزمه

بعضی را برای همیشه پنهان خواهم کرد

 

و هر چه ماند

می توانی در دفتر آینده ام بخوانی 

با هر شتابی که خواستی

 

                                                        " سیروس جمالی "

 

پ.ن : دونستی ؟

 

 

+ نوشته شده در یکشنبه 12 تیر1390 12:49 توسط الناز |


 

امروز

به پایان می رسد

از فردا برایم چیزی نگو !

 

من نمی گویم " فردا روز دیگری ست "

فقط می گویم

                     " تو روز دیگری هستی "

 

تو

        فردایی

 

همان که باید بخاطرش زنده بمانم.

 

                                                                 " جبران خلیل جبران "

 

+ نوشته شده در پنجشنبه 2 تیر1390 16:30 توسط الناز |


 

دستهای تو

                   مگر مرا شفاعت کنند

 

خدا را چه دیده ای !

                  می توانی مسیح باشی.

 

                                                        " ارمغان بهداروند "

 

 

+ نوشته شده در چهارشنبه 1 تیر1390 16:47 توسط الناز |


 

اگر يک روز از زندگی من
باقی مانده باشد،
از هر جای دنيا
چمدان کوچکم را می‌بندم
راه می‌افتم
ايستگاه به ايستگاه
مرز به مرز،
پيدايت می‌کنم،
کنارت می‌نشينم،
روی سينه‌ات به خواب می‌روم.

 

                                                         " فخری برزنده "

 

 

 

 

 

+ نوشته شده در سه شنبه 31 خرداد1390 12:27 توسط الناز |


 

 

می خواهم نامه ای برایت بنویسم

که به هیچ نامهء دیگری شبیه نباشد

و زبانی نو برای تو بیافرینم

زبانی

            هم تراز اندامت

                                    و

                                           گسترهء عشقم !

 

می خواهم از برگهای لغتنامه بیرون بیایم

و از دهانم اجازهء سفر بگیرم !

خسته ام از چرخاندن زبان در این دهان !

دهانی دیگر می خواهم

که بتواند به درخت گیلاس،

یا چوب کبریتی بدل شود !

دهانی که کلمات از آن بیرون بریزند،

مانند پریان دریایی از امواج دریا

و کبوتران

از کلاه شعبده باز !

 

کتابهای دبستانم را از من بگیریدُ

نیمکتهای کلاسم را،

گچ ها و ُ قلم ها وُ تخته سیاه را

از من بگیرید،

تنها واژه یی به من ببخشید

تا آن را

چون گوشواری به گوش معشوق خود بیاویزیم !

 

انگشتانی تازه می خواهم ،

برای دیگرگونه نوشتن !

از انگشتانی که قد نمی کشند ،

از درختانی که نه بلند می شوندُ نه می میرند بیزارم !

 

انگشتانی تازه می خواهم ،

تا معشوقهء خویش را پیراهنی از شعر ببافم

و الفبایی نو بیافرینم برای او !

الفبایی که حروفش

به حروف هیچ زبان دیگری مانند نباشند !

الفبایی به نظم باران !

الفبایی از طیف ماه

 

می خواهم گنجی از کلمات را پیش کش ات کنم

که هرگز کسی به نصیب نبرده و نخواهد برد !

چون کسی به تو مانند نبوده و نیست !

 

می خواهم هجاهای نامم

و خواندن نامه هایم را

به سینهء خسته ات بیاموزم !

می خواهم تو را به زبانی نو بدل کنم !

 

                                                                   " نزار قبانی "

 

 

پ.ن ۱: قشنگ روزگار من! یک ماه و یک هفته قبل تصادف کردی و رفتی تو کما ... اما به دستهای مهربونش حالا کمی بهتری 

پ.ن ۲: باران یعنی قشنگ روزگار من بر میگردد ...

پ.ن ۳: با هم از غروب و سایه رد شدیم ... قصهء عاشقی رو بلد شدیم ... فکر می کردیم آخر قصه اینه ... جز خدا هیچکی ما رو نمی بینه ...

پ.ن ۴: دو تا اسم دو خاطره دو نقطه چین ... دو تا دور افتادهء تنها نشین ... عاقبت جدا شدن دستای ما ... گم شدیم تو غربت غریبه ها ... آخر اون همه لبخند و سرور ... چشم پر حسادت زمونه بود !

 

 

 

+ نوشته شده در یکشنبه 29 خرداد1390 16:42 توسط الناز |


X

" عکس از : سید داود مدنی "





صدا كن مرا
صداي تو خوب است
صداي تو سبزينه آن گياه عجيبي است
كه در انتهاي صميميت حزن مي رويد


در ابعاد اين عصر خاموش
من از طعم تصنيف در متن ادراك يك كوچه تنهاترم

بيا تا برايت بگويم
چه اندازه تنهايي من بزرگ است


Home
Email
Night Skin

Archives

مهر 1390

شهریور 1390

مرداد 1390
تیر 1390
خرداد 1390
اردیبهشت 1390
فروردین 1390
اسفند 1389
بهمن 1389
دی 1389
آذر 1389
آبان 1389
مهر 1389
شهریور 1389
مرداد 1389
تیر 1389
خرداد 1389
اردیبهشت 1389
فروردین 1389
اسفند 1388
بهمن 1388
دی 1388
آذر 1388
آبان 1388
مهر 1388
شهریور 1388
مرداد 1388
تیر 1388
خرداد 1388
اردیبهشت 1388
فروردین 1388
اسفند 1387
بهمن 1387
دی 1387
آذر 1387
آبان 1387
آرشيو



Links

انجمن نجوم ایران
خانه هنرمندان ایران
خانه کتاب
کتاب و نشر الکترونیک ایران
اطلاع رسانی کتاب
قفسه - دانلود ایبوک
استاد جواد معروفی
ریچارد کلایدرمن
نیما یوشیج
سهراب سپهری
کفشهایم کو - بررسی آثار سهراب
مهدی اخوان ثالث
سایت رسمی احمد شاملو
بنیاد شاملو
احمد شاملو
فدریکو گارسیا لورکا
فریدون مشیری
استاد نادر ابراهیمی
فروغ فرخزاد
انجمن فروغ فرخزاد
مجله فروغ
دکتر شریعتی
صادق هدایت
دانلود کتابهای صادق هدایت
حسین پناهی
قیصر امین پور
پائولو کوئیلو
اهداء عضو
کودکان سرطانی محک
بهرام بیضایی
محسن مخملباف
ابراهیم حاتمی کیا
مجید مجیدی
سینما کامنت
Professional Cinema
سید ابراهیم نبوی
ابراهیم رهــــــــــا
مسعود بهنود
کامران نجف زاده
PHOTO.NET
عکاسی
آیدین آغداشلو
نقاشی - استاد محمد عزتی
مصطفی مستور
یادداشت های نیک آهنگ کوثر
توکا نیستانی
بزرگمهر حسین پور
چلچراغ
والس ادبی
یغما گلرویی
فاطمه رحیمیان
راضیه بهرامی
نرگس رجایی
سیامک بهرام پرور
گروس عبدالملکیان
شهاب مقربین
کیکاووس یاکیده
سید علی صالحی
خلیل جلیل زاده - مداد و مدار
انجمن قلم ایران
انجمن شاعران ایران
عرفان نظر آهاری
میرزا قلمدون
مریم عندلیب
نازنین یهودا
وهم سبز
گاه نوشت ها - هلیا
خاله کتایون
صد سال تنهایی
ای تمام نام های جهان
نامه های تهران
م ا ه ی
نیمه خالی لیوان
کافه نادری
سایه روشن
شازده شرقی
با من دست بده - نیکی
یک درد ساده
خراب آباد
نفس های خاک
عروج در هبوط
ناگفته ها - عماد
رویای بهار
فرشید
چترها را باید بست
سیما
خاطرات فراموش شده - مریم
الهام بانو
خرمگس خاتون
سرگذشت کسی که هیچکس نبود
افق کور
دوازده
فریاد
نایت گالری
قالب های نایت اسکین


LinkDump

اصطلاحات انگلیسی امریکایی
** وب نوشت **
کلوب مشتریان نشر چشمه
ُُُُEnglish Club
English

چهره های ماندگار
Let's be a good one
آموزش زبان انگلیسی از طریق SMS
آرشیو پیوندهای روزانه


آمار وبلاگ
کاربران آنلاین:
بازديدها :


Design by : Night Skin



<
style="BORDER-RIGHT: 3px solid; BORDER-TOP: 3px solid; BORDER-LEFT: 3px solid; BORDER-BOTTOM: 3px solid"
height=46 width=147 classid=clsid:6BF52A52-394A-11D3-B153-00C04F79FAA6>
stretchtofit="true" loop="true" enablecontextmenu="false" showcontrols="true"
height="165" width="135" name="WMP1">

کداهنگ میخواهی بیاتو